Vuvi i Tushit

VUVI I TUSHIT

Në fëmijërinë time burrat i ngjiteshin Llotroit

me një mëngë të zhveshur të xhaketës,

që u varej e boshatisur

dhe shtynin përpara gjoksin e tyre leshtor

Për t’u ndjerë burrë

fillova të gjarpëroja edhe unë  nëpër monopate,

duke tundur mëngën e hequr të xhaketës,

i fryrë si gjel.

E trashja zërin me shokët.

Qentë, macet dhe pulat

më hapnin rrugën të trembur.

Po një ditë, nga kroi i Agait, pashë të vinte,  si 
                                                             katallan,

i ngarkuar me bucelë, Vuvi i Tushit.

Mbajta këmbët

dhe, me një alarm të brendshëm,

u fsheha pas një shkëmbi,

me krenarinë e burrërinë e deriatëhershme, 
                                                    të shembur.

Kur u afrua,

shputa e tij e stërmadhe u ngrit mbi kokën time,

gati për të më shtypur dhe, përmes ulërimave,

pashë të ngrihej shputa tjetër tërë pluhur,

si në një film me xhiro të ngadalësuara.

Po Vuvi, duke u lëkundur e duke lëshuar

një  “ëh!” në çdo hap, nuk më përfilli kurrsesi,

po vazhdoi rrugën e tij.

Si i shpëtova gjëmës, qetësova të rrahurat e zemrës

dhe e futa krahun në mëngën që i takonte.

I trallisur fillova ta ndiqja së largu,

deri te gardhi i shtëpisë të rrethuar me fiq deti.

Pas gjetheve të gjera gjithë gjemba

e pashë tek zgjidhi litarët në sofat,

hodhi ujë në një ibrik

dhe ja zgjati butësisht një fëmije

me nojma e pasthirrma.

Që atëherë, kurrë nuk e zbraza mëngën e xhaketës,

duke hequr dorë nga fiksimi i të ndjerit burrë para kohe.

Ikja e Margarit Sulit

IKJA E MARGARIT SULIT

Ike dhe le pas një traktat filozofik qesëndisës për jetën,

me një buzëqeshje të hidhur,

që të tregonte enigmatik në sytë e të tjerëve.

Pe të të sulej vdekja dhe nuk u përpoqe t’i shpëtoje,

  t’i merrje mendjen,

që të mund të thithje edhe ca metër kub ajër nga kjo botë.

“Po shkoj,  the,

e kotë t’i qaravitem fatit!”.

Dhe mbylle llogaritë me jetën,

në një mënyrë që vetëm ti mund t’i mbyllje.

Kur të bëmë bilancin,

kur gërmuam në thellësitë e heshtura të karakterit tënd,

shtangëm para diamanteve të paprekura të virtyteve

që i ruajte me aq xhelozi nëpër labirintet  ku të çoi fati.

Djalë i hajthëm, eshtërfort i fisit suljot nga rridhje,

mes nesh ti ishe një mineral që s’e gjenim te Mendelejevi,

ishe klithma pezull mbi mahnitjen e kaltëreme të Jonit,

ishe refren i melodive të pa luajtura ende,

ishe një petal  ëndrre.

Shpirti yt  i lirë, si një qilim fluturues

shëtiste sipër fenomeneve

dhe gjithë të panjohurat dorëzoheshin para teje.

Nuk e ngrije zërin kurrë. Gjithë jetën mërmërisje

melodi të pafundme për t’ju shmangur

kotësive dhe keqkuptimeve të përditshme.

Në vend të nekrologjisë

pate kërkuar të këndohej mbi dheun që hapëm

e famshmja  “I giardini di marzo*” 

e Lucio Battistit.

Pas kësaj

nuk e di në të qetësuan “lumenjtë e kaltër, kodrat dhe

livadhet ku bredhin melankolitë e tua të ëmbla” ,

“në gjeti hapësirë universi brenda teje”

dhe a t’u “ngjall sërish kuraja për të jetuar”?

* Kopshtet e marsit. Rreshtat në thonjëza janë nga kënga  me këtë titull.

Fati im - delfin Mesdheu

FATI IM - DELFIN MESDHEU

Jam biri i brigjeve të gjelbra,

biri i rërës dhe i detit.

Fytyrën time nuk mund ta ndash kurrsesi

nga buzëqeshja e portokajve,

nga trungjet e menduara të  ullinjve.

E kam harruar fare ditëlindjen

siç ka harruar deti të tijën

me ujin që rilind çdo ditë.

Nuk e di sa vjeç jam. Nuk e di

prej sa kohësh e kam pirë

këtë dritë të kaltër

që  rrjedh sipër këtij dheu të gurtë.

U mblodhën aromat e tokës,

gjithë dritat, rënkimet e detit,

meditimet e ullinjve,

delikatesa e  portokajve dhe më krijuan mua.

Po fati im - delfin Mesdheu -,

ka dhjetëra e dhjetëra vjet

që shoqëron 
një regatë  shpresash të rraskapitura   
në detin e trazuar të tij.

Shumë mund na u desh

SHUMË MUND NA U DESH

Shumë mund na u desh ta fitonim njëri tjetrin,

kur lufta e klasave na nginte pusitë,

dhe ishte sikur të hapnim një tunel

nga të dyja anët,

për t’u bashkuar në një pikë.

Nëpër natë

u gjendëm në arrati

me detin pranë,

me dallgët e tij,

të vetmit dasmorë që patëm; 

ku velloja e hënës të mbulonte gjer te këmbët

dhe ylli i Afërditës të ulej në gisht si unazë.

Nuk ngopeshim në ato çaste dashurie,

kaq pranë ëndrrave të përmbytura

me kundërmim.

Gjoksi im ulej e ngrihej 

i tërhequr nga frymëmarrja jote e shpeshtë,

ashtu si hëna, duke tërhequr oqeanet,

shkaktonte baticat e zbaticat pranë nesh.

Kur të preknin gishtat e mi

ndienin elektricitetin që të fërgëllonte

nga supet gjer tek ijet

dhe atëherë nga sytë e tu derdhej një dritë

e ngjashme me dritën  minerare të yjeve.

Ajo dritë ishte djegia e përjetshme e lëndëve kozmike

që ngjiz çuditërisht jetën e këtij dheu.

Po kush përpiqej ta shuante atë lëndë

që ushqeu tek ne zjarrin e madh të shpirtit,

ende të ndezuar pas kaq vitesh?

O helm i ëmbël si mjalti!

O HELM I ËMBËL SI MJALTI!

Të kujtohet historia e atij magjistari gjigant brenda një

shisheje?

Jam unë ai që tallazitet brenda  shishes sate

sa herë që ti e tund e shkujdesur

nga një zemërim i beftë.

Kur bie zemërimi, qelqi duket se ka marrë plasaritje

dhe unë pres të thyhet, t’i shpëtoj skllavërisë.

Eh, po të më lesh një gyp të marr frymë lirisht,

nuk do të përpiqem ta braktis atë qelq

të mbushur me djallëzi.

O helm i ëmbël si mjalti!

Sa vetmitar do të isha i flakur në lirinë time,

në lirinë e mallkuar, larg torturës sate!

Një klik larg

NJË KLIK LARG

Kur ajo ende nuk shfaqet,

kur ende gishtat e saj nuk kanë

trokitur si një shi i rrëmbyer mbi tastierë,

ashtu, në pritje,

ndjehet si një shtrat lumi i shterur.

Çasti vjen. Imazhi i saj e mbush ekranin

dhe gjaku hov me gurgullimë,

si shkreptimë refleksesh drite,

si një potere e madhe zogjsh

mes  gjethe ëndrrash, që lëvrijnë.

Tani dashuria nuk është veçse një klik larg.

Nuk ka postierë me letra në prag,

nuk ka pritje dhe ankth të pafund,

as pliko të mbushura me lotët e saj,

as ofshamat e tij brenda një pusulle.

Ja ndien aromën, edhe pse larg merr frymë,

vibron zëri i saj nga bokset e kompjuterit

si një këngë,

një dorë që zgjatet nga ekrani e përkëdhel,

distancat dhe pengesat i shemb.

Virtuale

VIRTUALE

Herë-herë e braktis realitetin ku rroj,

ja mbath, pa u vënë re, në virtualitet,

bëhem frymë, erë,

dhe  përpiqem t’i afrohem i ndrojtur

një vorbulle shpirtrash të përjetshëm që vërtiten mbi

 qytetërimin e sotëm.

Si adoleshent e ndjek nga pas këtë ekspeditë  poetësh,

filozofësh,

eksploratorësh, 

                         shpikësish

që  me dritën e tyre u ndriçojnë udhën planetëve dhe

     kohërave.

Më përshkon tejetej ajo dritë  biologjike e pashuar

që zë fill nga antikiteti,

më tërheqin si me magnet sistemet e përsosura të ligjërimit

      të gjenive të mëdhenj,

guximi i eksploratorëve që zgjidhin njërën pas tjetrës

misteret e të panjohurave,

furia e teknologjive të erës digitale.

Atje poshtë, i tërë dheu më ngjan si një foshnje

në djepin e përkundur prej tyre.