PJALMI I YJEVE
Eja, mësoje fluturimin me mua, mos u step,
flake frikën kur unë jam ndezur i tëri
dhe më hanë krahët për të përpirë hapësirat ku cijasin
dritërat e udhëtimeve të largëta.
I vogël, provoja të fluturoja me krahë dylli,
duke u hedhur nga lartësitë e shkëmbinjve të
Akrokerauneve
dhe përfundoja shpesh në degët e ilqeve të jugut,
apo mbi pëlhurat e zhubrosura të anijeve.
Tani nuk kam frikë se bie. Mbahem nga ekuilibrat në
hapësirë
dhe stivos ëndërrat si thasët me rërë në koshat e
balonave.
E kam kaluar provën. Tani dua të të kem pranë,
të dëgjoj klithëm e entusiazmit tënd,
t’u ve fre ngurimeve të tua.
Ku je? Dua të të ndjej.
“Këtu,- thua ti - Jam e ngurosur nga e panjohura”
“Po unë nuk u flas
viktimave të miteve antike,
i flas shpirtit tim të ngjizur tek ty.”
“Ti je njeri i bukur”, - më përkëdhel sërish zëri yt.
“Po ti nuk e sheh
bukurinë tënde, e dashur,
duhet të marrësh sytë e mi për të parë veten.
Përqëndrohu, tani,
për të karrikuar energjitë e këtij udhëtimi.”
“Kam ndroje, nuk e kam provuar veten”, më thua.
“Harroje ndrojtjen, tani po krijohet çudia para syve
tanë,
para shpirtrave tanë që lëshojnë në eter
një dritë fosforeshente.
Oh, do të të bëj të shohësh shumë gjëra,
si atëhere kur
Shekspiri na ruante deri sa të këndonin
gjelat,
deri sa të mbaronte nata dhe këmbenim shpejt e shpejt
padurimin e puthjeve,
(i vetmi mjet me të cilin karrikonim veten tonë)
Tani ushtrohem të prek errësirën
si i verbëri për të prekur rrezikun.
I bindur se rreziku është emocioni që prodhon
gjendjen e misterit që duam,
pritshmërinë, hovin për të panjohurën që na pret.
Ti të vendos në qartësinë e dritës
dhe në misterin e errësirrës së madhe
ku unë bares për të të kërkuar.
Të bëj me shenjë të më ndjekësh
nëpër eskursionet e pafund të shpirtit,
sepse po nuk e dëgjova frymëmarjen tënde pranë meje,
shfryhet ai
baloni me të cilin fluturojmë”
Ti shton:“Të hidhemi me parashutë prej ëndërrës,
siç do të
thoshte Transtromeri”.
“Ose e kundërta: hidhemi në ëndërr
nga realiteti i bezdisshëm, them unë.
Ti dhe ëndërra jeni shtegu nëpërmjet të cilit dal nga
ky
realitet.
Mos kij frikë, mbaju prej meje, nga këmisha ime që
valëvitet
në erë si bishti i një komete.
(e sheh tani si fillojnë të pulsojnë motivet?)
Është e para herë,
që bëj udhëtime të tilla,
të betohem,
është prania jote që më nxit.
Ky është një zbulim i madh për mua.
E ndjeve si isha në fillim?
Nuk po e kuptoja ç’ ishte e panjohura.
Ende nuk i kisha veshur pajimet e lundrimit në
hapësirë.
Erdha drejt e nga kotësia. Dija vetëm një gjë:
me askënd tjetër nuk mund të udhëtoja
në këtë botë të re veçse me ty.
Tani e tutje do të lundrojmë përkrahë njeri tjetrit.
Ai që dallon i
pari
si shfaqen bukuritë që tej,
tregon me dorë nga do të ecim.
Duke ndjekur trajektoret e tyre,
Ti s'mund të rrish e tërhequr. Karburantin
do ta ndajmë barabar në të dy shpirtrat tanë
që të mos vajiset ngarkesa e madhe e ëndërrave.
Nuk të deh kjo? A të ka marrë për dore kush tjetër
për udhëtime të
tilla? Mrekullia mbërriti.”
“I ndjej të gjitha, - më the, -
përderisa flasim për të njëjtën ëndërr. Ka njerez
që flenë në të njëjtin jastek
dhe shohin ëndërra të ndryshme,
por ka dhe njerëz që flenë në jastekë të ndryshëm
dhe shohin të njëjtën ëndërr.”
“Shih si kalojnë pranë nesh asteroidët,
mjegullnajat, e dashur, dhe ndoshta, papritur,
do të mbërrijmë në selitë e perëndive.”
“Kaluam shkarazi një yll, më thua. Nëse të humb
nga sytë për një çast, si do më thërrasesh
këtu mes galaktikave?”
“Kaltrina! Kaltrina, aq sa të jehojnë
shtyllat ku drejtpeshohen hapësirat.”
“Rrënja e fjalës është e kaltra apo kali+trina?”
“E kaltra, natyrisht!”
“Dhe e dyta, nuk është keq!”- ma pret.
“E mendova por tingëllon si kalk i poetëve tradicionalistë.”
Pegasi, trina nuk janë mjeti ynë,
ne lundrojmë mbi një anije kibernetike.”
“Kibernetike?” – çuditesh papritur dhe thua:
- Po kjo nuk është
ëndërra jonë.
“Mosmarrëveshje!
– provoj që të nxehem unë –
Duhet të ndalim këtu.”
“Do të ketë edhe të tilla.
Është udhëtim i gjatë”
- më the.
“Fluturojmë në boshtin e gjithësisë,
flitet për vjet drite, jo për kuaj
e patkoj. Nëma dorën.”
“E drejtë, këtë herë tërhiqem.”
“Mbahu. Do të bëjmë një kthesë të fortë.”
“Për
ku?”
“Për t’i shpëtuar goditjes
së Shpirtërave të Këqinj. Po na
ndjekin...”
“Ka dhe të tillë këtu?”
“Gjithë hapësira është e okupuar
nga e mira dhe e keqja. Këtu luftohet.”
“Ç’duhet te bejme?”
“Fshiji sytë, largoje gjumin.”
“Po”
“A sheh rreziqe përpara?”
“Unë të shoh ty”
“Edhe unë, nuk t’i ndaj sytë. Jemi dy qënie të brishta
në hapësirë. Të ruaj nga goditjet, të tërheq para.”
“Nuk e mendoj kështu. Ne zgjodhëm
të jemi aty. Perse goditje?”
“A flasim për rreziqe?”
“Jo, nuk dua rreziqe.
Ëndërra jonë është,
e bëjmë si të duam.”
“Po unë dua të dal në
sheshmejdanin e yjeve
dhe të ndeshem
për ta merituar dashurinë tënde. Shiko
si ngrihet pluhuri kozmik nga shungullimat e goditjeve
dhe vesh hapësirat me një verbim radioaktiv!”
“Jemi në ëndërr, thamë.”
“Edhe yjet stërviten që të bëjnë trajektoren e tyre.
A flemë në jastekë të ndryshëm
dhe shohim të njëjtën ëndërr?”
“E kisha harruar largësinë.”
“E pra, na ule në tokë. Pa shih sa karburant ka?”
“Edhe për një përqafim tjetër.”
“Dua të të përkëdhel lehtë. Dua që gishtat e mi
ti ndjesh mbi fytyrë si rrëshqitja e dëshirave të tua.
E di se dheu nuk na mjafton.
Ne mbledhim pjalmin e yjeve
dhe mbushim hojet e galaktikave.
Mbjellim në planetet e tjera njerëzime të reja.
Kemi me vete tërë mostrat dhe farat e vegjetacionit
për të
eksportuar gjelbërimet e ardhëshme të tyre.
Nuk ka nevojë të marrim me vete, si Noe,
gjithë
gjallesat e dheut.
Kemi ADN- në e tyre.
“Humba fjalët - the - Jo, mi vodhe!
Dua sërish të sulemi drejt të pamundurës
Tani që duket se kemi salduar pjesë të vetes
brenda njeri tjetrit. Jemi një makinë e universit
që punon me energjinë e ëndërrave tona.”
